نظر يادت نره: با نمايش فيلم سينمايي «آدم» در سينماي شانزه‌ليزه‌ي پاريس در چارچوب برنامه‌ي سالانه‌ي فدراسيون خانه‌هاي فرهنگ از خانم مهتاب كرامتي بازيگر نخست فيلم و نيز، عبدالرضا كاهاني كارگردان فيلم «آدم» قدرداني شد. در اين جشنواره‌ي سالانه كه امسال موضوع نقش زن در سينما، تم اصلي آن است، خانه‌هاي فرهنگي 60 كشور با فيلم‌ها و يك نماينده‌ي زن از سينماي خود شركت دارند. خانم مهتاب كرامتي كه سفير حسن نيت يونيسف در ايران نيز هست، در فيلم «آدم» نقش فرشته مرگ را بازي مي‌كند. فيلم «آدم» به نوعي به خستگي مردم ايران از پرداختن به غم و اندوه عزاداري نگاه كرده است. مردم روستايي در نيشابور كه حرفه‌ي مردم آن نوازندگي و آوازخواني در جشن‌هاي مختلف روستا‌هاي اطراف است. آن‌ها در زماني كه يكي از بستگان يا اهالي روستا مي‌ميرند، آن‌ها را شبانه دفن مي‌كنند تا مشتريان آنان تحت تأثير عزاداري و غصه و اندوه قرار نگيرند و بتوانند همچنان مناديان جشن‌ها و شادماني‌ها باشند. در پايان نمايش فيلم «آدم» در سينماي شانزه‌ليزه، گفت و گويي اختصاصي با خانم مهتاب كرامتي براي زمانه داشتم و ابتدا از او درباره‌ي حضورش در پايتخت فرانسه مي‌پرسم: من بار اول نيست كه آمده‌ام اينجا. من عاشق پاريس‌ام؛ عاشق فرانسه. ولي براي اكران فيلم، بله! اولين بار است كه آمده‌ام. اين بار كه به پاريس آمديد، آيا سينما هم رفتيد؟ غير از فيلم خودتان؟ نه متاسفانه فرصتي نشد، براي اينكه سفر من سه روزه است و تنها جايي توانستم بروم گالري عكس‌هاي آقاي كيارستمي بود كه در جريان قرار گرفتم. يك گالري ديگر هم دعوت هستم كه اميدوارم آن را هم برسم كه بروم. دلتان هم نمي‌خواست مثلاً فيلم پرسپوليس را هم ببينيد؟ خوشحال مي‌شوم فيلم‌ها را ببينم، ولي فرصتي وجود ندارد. اولاً سال گذشته كه استاد انتظامي تشريف آورده بودند اينجا، من با اين برنامه آشنا شدم. وقتي كه من را دعوت كردند، باعث افتخار بود كه بعد از ايشان من را دعوت كردند. به عنوان يك سينماگر ايراني فكر مي‌كنم استادان من بودند كه بيايند؛ ولي اين افتخار نصيب من شد. بعد از رشته‌ي تحصيلي‌ام، ميكروبيولوژي، تحصيل در زمينه‌ي بازيگري را شروع كردم. از همان جا حضور در سريال، تئاتر و فيلم‌هاي سينمايي شروع شد. خودتان سينماي زن را در ايران چطور مي‌بينيد، در سينماي امروز ايران؟ من اصولاً آدمي هستم كه فمينيست نيستم، به هيچ عنوان. من اعتقاد دارم به اين كه زن و مرد بايد پاياپاي در كنار هم و شانه به شانه فعاليت بكنند. به نظر من هيچ جنگي نبايد باشد. شايد پرداختن به اين موضوع دغدغه من نيست و حتي فكر مي‌كنم شايد باعث كدورت‌هايي بشود كه حركت فعال را از بين ببرد. هر حركتي كه بشود و نشان بدهد كه زن‌هاي ما در ايران فعاليت مي‌كنند، كه مي‌كنند، به نظر من حركت مثبتي است. من خودم تمام تلاشم را مي‌كنم. يكي از فعاليت‌هاي من و يكي از اهداف ما در يونيسف توانمندسازي بانوان است و خب قطعاً اين يكي از اهداف من هم هست. سالي چند فيلم بازي مي‌كنيد؟ معمولاً به ندرت فيلم بازي مي‌كنم. براي اين كه فعاليت‌هاي ديگر اجازه نمي‌دهد. امسال كمي بيشتر شده است. سه تا فيلم. آيا در سناريو‌هايي هم كه به شما مي‌دهند، يعني فيلم‌نامه‌هايي كه مي‌دهند انتخاب مي‌كنيد، يعني فيلم‌نامه را؟ قطعاً اين طوري هست كه انتخاب مي‌كنم. فيلم‌نامه را بايد دوست داشته باشم و نقش را. البته يك بازيگر تمام آرزويش اين است كه بتواند نقش‌هاي متفاوت را تجربه بكند. ولي قطعاً، بله انتخاب مي‌كنم. شما با فيلم «آدم» آمده‌ايد به اين دعوت جشن سالانه‌ي فدراسيون‌ها. من مي‌خواهم راجع به همين فيلم «آدم» هم صحبتي بكنيد. فيلم «آدم» فيلمي بود كه در ابتدا من شايد كمي با ترس پذيرفتم. به دليل اين كه كارگردانش خيلي تجربه‌ي كار نداشت و من نديده بودم. تهيه‌كننده را مي‌شناختم و قبلاً تجربه‌ي همكاري با هم را داشتيم. ولي با خواندن فيلم‌نامه كاملاً ترغيب شدم كه اين همكاري را داشته باشم و بعد از تمام شدن كار و ديدن فيلم، واقعاً خدا را شكر كردم كه اين افتخار نصيب من شد كه اين تجربه را داشته باشم. شما به هر حال در فيلم آدم كه بازي كرديد، همه فكر مي‌كردند خانم كرامتي نقش حوا را داشته باشد؛ اما نقش مرگ را بازي كرد! اين هم تجربه‌ي خيلي خاص و جديدي بود كه من قطعاً استقبال كردم از اجراي آن و اين كه من دوست دارم نقش‌هاي متفاوت را تماشاگر بخواهد از من و ببيند و هميشه آن نقش‌هايي را كه فكر مي‌كنم، تكرار نكنم. تكرار كردن به نظر من كهنگي به وجود مي‌آورد. بهتر است كه آدم تجربه‌هاي نو را داشته باشد و اين ريسك را كه تجربه‌هاي نو را انجام بدهد. خودتان از اين كه به عنوان «سفير مرگ» در اين فيلم ظاهر شده‌ايد، راضي هستيد؟ اين را يك توضيحي دادم قبل از اكران فيلم و اين كه هميشه مقوله‌ي مرگ، دغدغه‌ي من بوده و هميشه از آن مي‌ترسيدم. ولي با خواندن اين فيلم‌نامه ديدم كه مي‌شود جور ديگري مرگ را ديد. شايد كه مرگ خيلي ملموس‌تر و خيلي لطيف‌تر و شايد خيلي آرام‌تر به سراغ ما بيايد و اين من را دل‌گرم مي‌كند كه راحت‌تر با اين مقوله كنار بيايم. اين جا يك مسأله‌اي پيش مي‌آيد. يك جور تناقض هست. اين كه شما سفير يونيسف هستيد و اين جا سفير مرگ. اين دو تا مسأله را با هم قاطي نمي‌كنيد؟ خيلي نكته جالبي بود. نه! تلاشم را مي‌كنم كه قاطي نكنم. براي اين كه به نظر من دومي، سفير يونيسف بودن، قطعاً وظيفه‌ي من است و سعي مي‌كنم به بهترين شكل ممكن ايفايش كنم و اولين نقشي بوده است كه ايفا كرده‌ام و اگر كه چند نفر از بينندگان همين ديد را داشته باشند و مرگ را راحت‌تر پذيرا بشوند و فكر بكنند كه مي‌تواند شكل شيرين‌تر و لطيف‌تري داشته باشد، فكر مي‌كنم وظيفه‌ام را انجام داده‌ام. به هر حال شما از مرگ صحبت مي‌كنيد، ولي موضوع فيلم ضد مرگ است؛ ضد اندوه است؛ ضد مسايلي هست كه در اين چند سال برقرار است. فيلمي است كه مي‌خواهد شادي را نويد بدهد. اين طور نيست؟ كاملاً همين طور كه مي‌گوييد، هست و اين كه با كتمان مرگ، هيچ چيزي حل نمي‌شود. بايد مرگ را پذيرفت، ولي به اين موضوع اعتقاد داشت كه زندگي در جريان است و شادي هم. و اين دو تا، دو روي سكه هستند كه قطعاً با همديگر زندگي را كامل مي‌كنند. خودتان درباره‌ي مهتاب كرامتي چه مي‌گوييد؟ من فكر مي‌كنم مهتاب كرامتي هنوز در ابتداي راه هست. بايد تجربه بكند. چه در مسير فعاليت‌هاي هنري، چه در مسيري كه الان شروع كرده‌ام و وظيفه‌ي خيلي مشكلي هست براي من، شايد كه بهتر باشد يكي - دو سال آينده نقد كنيم كه ببينيم چه كرده‌ايم. سينما الان واقعاً اين قدر جايگاه خوبي دارد در ايران كه شما وقتي توي خيابان برويد، همه با انگشت شما را نشان بدهند؟ من هميشه از جانب مردم محبت ديده‌ام و فكر مي‌كنم يكي از دلايل انتخاب كار سفير حسن نيت هم همين بوده است كه بتوانم تا يك حدودي جبران محبتشان را بكنم. كمك به بچه‌ها، كمك به مردم. جمع‌آوري كمك و اين‌ها... قطعاً همين طور است. براي كودكان ايراني. فيلم آينده‌تان از حالا معلوم است كه چيست؟ من يك فيلم را تمام كرده‌ام، كار آقاي اصلاني به اسم «آتش سبز» دو تا پروژه دارم در پيش. يكي كار آقاي واروژ كريم مسيحي به اسم «ترديد» دومي‌اش را چون هنوز قطعي نشده، اجازه بدهيد عذرخواهي كنم؛ ولي انشاالله به زودي مي‌بينيد